küçük sandıktan fotoğrafını, aldım. cevriye`yi kucağıma alarak, aşağı indirdim. saçlarıyla rüzgarı okşuyordu cevriye. bir bidon benzin döktüm üzerine, tek şahidimiz, kafasına vurduğum taş olan hatıratımızdı...

1.5 saat, iğrenç, beynimi delen bir kokuyla, yandı bedeni. bedenin ne denli kötü olduğunu o an daha iyi kavradım. açık bir arazinin üzerinde, bir tutam küldü, cevriye`nin ruhu.

fotoğrafını da yaktım, külleriyle karıştırdım. bir arap kağıdına sararak, -sadece külleri- içtim. ciğerden ruh geçirmek zordu ama keyifliydi de...

2 yıl sonra, küçük sandığımı karıştırırken bir şey fark ettim. başına vurduğum taş, ona hiç dokunmama rağmen sandığımdaydı.üzerine kanlarla aşk şiirleri yazılmıştı.

ruhunun doğum günüydü bugün, anlamıştık. içimdeki ölüler, neşeli şarkılar söylüyordu.

o taş onun günlüğü, hatıratıydı.

her 2 senede bir üzerindeki şiirler değişir.

bir ölü hatıratını, kendi kanıyla ruhunun binip kaçtığı vasıtaya -bu defa bir taş idi- karalar.