@1 - kaç gecedir bu soysuz ağrı saplanıp durdu kalbime... bu satırlar binlerce kilometre öteden dökülüyor. ne bir haber geliyor ne başka bir şey...
bir karar verme aşamasında kalbim. ve soysuz zamanlardan geçiyoruz yine. hislerim kuvvetlidir benim.
kim?
kim bilir ki yıllar sonra, yeniden başlangıçta buluşacağımızı.
seni sonsuza kadar takdir edeceğim bil ki... aptalca günleri sevmem bilirsin. sevmem ama bu duygu, bu üşüme beni nedense 14 şubatta vurdu... ne kadar çok orospu ve orospu çocuğu geçmiş hayatımdan...
hepsinin anasını sikebilirim aslında... ama yapmamak daha keyifli sanki. nasıl desem... neyi ispatlayacağım ki bunlara? aşağılık orospu çocukları işte. ama en çok kendime kızıyorum bu işin içinde.
bok boku kenefte bulur hesabı kendime kızıyorum. biliyordum seninle böyle olacağını. bir yerde iplerin kopacağını.
bir sürü adam vardı. bir sürü insan...
ama herkes gitti sonunda. hepsi birer birer. devasa bir koridorum var. bomboş... devasa bir salon... küçücük bir oda. küçük odayı tercih ettim ben.
sadece küçük bir oda... penceresi mezarlığa bakan.
üzerinde binlerce haç işareti olan toprakları seyrediyorum. ne kadar da çok ölüyor insanlar...
üşüyorum... ölülerle birlikte, toprak soğukluğunda... geç doğan ve hep erken batan bir güneşle karşılaşıyorum her gün doğumunda. uyuyamıyorum.
sahi şu an ne yapıyorsun?
ne yapıyorsunuz?
neler dönüyor oralarda... kime yoruldun yine? kimden vazgeçiyorsun?
hep takdir edeceğim bu vazgeçişlerini...
her düşündüğümde hafif bir üşüme saracak bedenimi. ama işin en çok sevdiğim bir yönü daha var. hava buralarda eksi beş derece. soğuktan mı yoksa sensizlikten mi üşüdüğümü hiç bilmeyeceğim...
üşüyorum...
ruhum bir yerlerde düşüyor...
ruhum üşüyor...
bir karar verme aşamasında kalbim. ve soysuz zamanlardan geçiyoruz yine. hislerim kuvvetlidir benim.
kim?
kim bilir ki yıllar sonra, yeniden başlangıçta buluşacağımızı.
seni sonsuza kadar takdir edeceğim bil ki... aptalca günleri sevmem bilirsin. sevmem ama bu duygu, bu üşüme beni nedense 14 şubatta vurdu... ne kadar çok orospu ve orospu çocuğu geçmiş hayatımdan...
hepsinin anasını sikebilirim aslında... ama yapmamak daha keyifli sanki. nasıl desem... neyi ispatlayacağım ki bunlara? aşağılık orospu çocukları işte. ama en çok kendime kızıyorum bu işin içinde.
bok boku kenefte bulur hesabı kendime kızıyorum. biliyordum seninle böyle olacağını. bir yerde iplerin kopacağını.
bir sürü adam vardı. bir sürü insan...
ama herkes gitti sonunda. hepsi birer birer. devasa bir koridorum var. bomboş... devasa bir salon... küçücük bir oda. küçük odayı tercih ettim ben.
sadece küçük bir oda... penceresi mezarlığa bakan.
üzerinde binlerce haç işareti olan toprakları seyrediyorum. ne kadar da çok ölüyor insanlar...
üşüyorum... ölülerle birlikte, toprak soğukluğunda... geç doğan ve hep erken batan bir güneşle karşılaşıyorum her gün doğumunda. uyuyamıyorum.
sahi şu an ne yapıyorsun?
ne yapıyorsunuz?
neler dönüyor oralarda... kime yoruldun yine? kimden vazgeçiyorsun?
hep takdir edeceğim bu vazgeçişlerini...
her düşündüğümde hafif bir üşüme saracak bedenimi. ama işin en çok sevdiğim bir yönü daha var. hava buralarda eksi beş derece. soğuktan mı yoksa sensizlikten mi üşüdüğümü hiç bilmeyeceğim...
üşüyorum...
ruhum bir yerlerde düşüyor...
ruhum üşüyor...