radiohead dinlediğim dönem iliklerime kadar yaşadığım şeydi bu... geceleri rüyalarımda insanlar radiohead dinlediğimi görüp gülüyo, alay ediyorlardı benimle...

evet radiohead dinlemek utanılacak bir şeydi o zamanlar... gerçi hala utanılacak bir şey... çünkü radiohead dinlemek başlı başına biraz kendini fazla ciddiye alma faaliyetiydi yurdum insanı için... adamlar gitar, bir davul, bir tane depresif vokal kaydı yapmış, radiohead fanları da oturup "bu albüm modern insanın yabancılaşmasını anlatıyor" diye üç saatlik iç monolog yaşayan insanlardı ama ne yapayım, ilk albümlerini çok seviyordum ben...

özellikle en çok dinlediğim zamanlar öyle bi noktaya gelmiştim ki, gündüzleri spotify geçmişimi temizliyo, geceleri de bilinçaltımda radiohead savunması yapıyordum... her an birisi radiohead dinlediğimi soracak ve ben panik içinde ''hayır, araya karışmış şarkılar var, allah çarpsın dinlemiyorum...'' diyerek karşı çıkacak gibi hazırlıyordum kendimi...

otobüste, sokakta, herhangi bir yerde radiohead dinlerken thom yorke'ün sesini duyduğum anda içimden ikinci bir kişilik çıkıp "kapat şunu kızım biri görür" diye korkutuyordu beni...