BÖLÜM 14 - ÜÇ LOPLU SARMAL
İdris Bey, gözlüğünün üzerinden çizime baktı. Ve Aras, ilk defa yaşlı adamın yüzünde, o sakin bilgelik maskesinin altında farklı bir ifadenin belirdiğini gördü. Bu, bir anlık, derin bir saygı ifadesiydi. Sanki Aras, çok zor bir sınavı geçmiş, beklenmedik bir başarı göstermişti.
- Ah, dedi usulca. Demek eski mührü buldun.
- Nedir bu?
İdris arkasına yaslandı.
- Bu, dedi, sembolü parmağıyla işaret ederek, insanlığın bildiği en eski ve en güçlü denklemdir. Bizim atalarımız ona 'Kozmik Üçlü' adını verdi. Dinlerin teslis inancından çok daha eskidir. Bu, bir inanç değil, bir gözlemdir. Evreni oluşturan üç temel ve ayrılmaz prensibi temsil eder.
Parmağını sarmalın üç lobu üzerinde gezdirdi. "Birincisi, Madde. Gördüğün, dokunduğun, ölçtüğün her şey. Senin bilimin, neredeyse tamamen bu loba odaklanmıştır. İkincisi, Enerji. Maddeyi hareket ettiren, dönüştüren, ona hayat veren o görünmez güç. Ve üçüncüsü, en önemlisi ve en çok ihmal edileni, Bilinç. Maddeyi ve enerjiyi algılayan, onlara anlam yükleyen ve en derin seviyede, onları şekillendiren o gözlemci."
Duraksadı ve Aras'ın gözlerinin içine baktı.
- Bu sarmal, onların birbirinden ayrı olmadığını, sürekli olarak birbirine aktığını gösterir. Bilinç enerjiyi yönlendirir, enerji maddeyi şekillendirir. Madde, bilincin deneyim kazandığı bir oyun alanıdır. İşte bu, evrenin temel dinamiğidir. Dengedir.
- Konsorsiyum, diye devam etti, sesi şimdi daha ciddiydi, bu dengeyi kırmak istiyor. Onlar, bu sarmalı kırmak, üç lobu birbirinden ayırmak ve hiyerarşik bir yapı kurmak istiyorlar. En altta bilinç, köleleştirilmiş ve uyuşturulmuş bir kitle. Ortada, sadece onların kontrolündeki teknolojiyle yönlendirilen enerji. Ve en tepede, her şeye hükmeden madde, yani kendileri. Onların büyük projesi, ilahi denklemi bozup yerine kendi totaliter denklemlerini koymaktır.
- Bunu nasıl yapıyorlar?
- Birçok yolla, dedi İdris. En bariz olanı, bugün gördüğün gibi, teknoloji ve kaba kuvvet. Ama en sinsi ve en etkili silahları farklı. Zihinleri içeriden fethediyorlar. Raflardan birinden, modern bir tıp dergisi çıkardı. Kapağında, renkli beyin taramaları ve "Psikiyatride Yeni Ufuklar" gibi bir başlık vardı.
- İlaçlar, dedi dergiyi tezgâhın üzerine bırakarak. Elbette, bazı ilaçlar gerçekten acıyı dindirir, hayat kurtarır. Ama Konsorsiyum'un kontrolündeki büyük ilaç şirketlerinin ürettiği bazı psikotrop ilaçlar... onların gizli bir amacı daha vardır. Depresyonu, anksiyeteyi tedavi ettiklerini söylerler. Ama aslında yaptıkları, semptomları bastırırken, kişinin o en temel yaşam enerjisini, o 'fısıltı' ile olan bağını zayıflatmaktır. Epifiz bezinin kireçlenmesini hızlandırırlar, beyindeki o ilahi antenin üzerini kimyasal bir katmanla örterler. Duygusal olarak uyuşmuş, manevi olarak kopuk, yönetilmesi daha kolay insanlar yaratırlar. Bir insan, evrenin şarkısını duyamaz hale geldiğinde, ona dinletilen her türlü yalana inanır.
Aras, duydukları karşısında midesinin bulandığını hissetti. Komplo, hayal ettiğinden çok daha büyük ve çok daha derindi. Bu sadece gizli deneyler ve suikastlar değildi. Bu, insan ruhuna karşı yürütülen topyekûn bir savaştı.
- Medusa başı, dedi Aras. O bir mühürdü, değil mi? Bu dengeyi korumak için.
- Aynen öyle, dedi İdris. O taşın olduğu tepe, bu üç lobun, yani maddenin, enerjinin ve bilincin arasındaki perdenin doğal olarak çok ince olduğu bir yerdi. Bir 'nexus' noktası. Atalarımız, o gücü dengelemek ve korumak için Medusa'yı bir kilit olarak kullandılar. Konsorsiyum, binlerce yıldır bu tür noktaları arıyor. Onları kontrol altına alıp kendi barajlarını kurmak için.
- Peki ya bu sembol? Neden taş bana onu gösterdi?
- Çünkü o sembol, sadece bir denklem değil, aynı zamanda bir anahtardır. Bir haritadır, dedi İdris. Sana, bu üçlü prensibin en saf haliyle uygulandığı, en güçlü şekilde tezahür ettiği bir sonraki 'nexus' noktasını gösteriyor. Yaşlı adam, duvardaki büyük, eski bir Anadolu haritasına doğru yürüdü. Parmağı, İç Anadolu'nun kalbindeki bir şehri işaret etti.
- Konya, dedi. Mevlana Celaleddin Rumi'nin şehri.
- Mevlana mı? Ama o bir şair, bir mutasavvıf.
- Sence baban bir nörobilimci, sen ise sadece bir fizikçi misin? diye sordu İdris gülümseyerek. Mevlevilerin yaptığı o 'Sema' ayini, bir dans değildir, Aras Bey. O, senin bulduğun sembolün yaşayan, nefes alan bir uygulamasıdır. Derviş, dönerken fiziksel bedenini (Madde) kullanır. Bu dönüş, muazzam bir kinetik ve ruhsal alan (Enerji) yaratır. Ve bu enerji alanı, onun zihnini susturup, benliğini yok edip, ilahi olanla bir olmasını sağlayan bir bilinç (Bilinç) durumuna yükseltir. Onlar, bu denklemi çözmüşlerdi. Konya, bu yüzden sadece bir şehir değil, bir frekanstır. Ve Mevlana'nın türbesi, o frekansın en güçlü olduğu yerdir.
Aras'ın zihni, parçaları birleştiriyordu. Cern. İstanbul. Konya. Her biri, bilmecenin farklı bir parçasını barındıran, farklı bir nexus noktasıydı.
- Oraya gitmeliyim, dedi Aras.
- Evet, dedi İdris. Ama artık bir öğrenci gibi değil. Artık yüzünü biliyorlar. Seni bekliyor olacaklar. Havaalanları, otogarlar, tren istasyonları... hepsi onlar için birer tuzak. Sessizce çalışma dönemin bitti. Artık hareketli bir hedef olmalısın.
İdris tezgâhın altından eski bir telefon çıkardı ve bir numara tuşladı. Karşı tarafla, Aras'ın anlamadığı, belki de çok eski bir lehçeyle birkaç kelime konuştu. Telefonu kapattığında, Aras'a döndü.
- Bu gece buradan ayrılıyorsun. Seni, Marmara Denizi'nden bir balıkçı teknesiyle karşıya geçirecekler. Oradan, sana Konya'ya kadar eşlik edecek bir 'dost' ile buluşacaksın. Kamyon şoförüdür. Göze batmazsın.
Yaşlı adam, Aras'ın omzuna elini koydu. Gözleri bu kez ciddi ve neredeyse babacan bir ifadeyle bakıyordu.
- Bugün gördüğün avcılar, Konsorsiyum'un tazılarıdır. Acımasızdırlar. Ama en büyük güçleri, teknolojiye olan bağımlılıkları, aynı zamanda en büyük zayıflıklarıdır. Dijital izler, kredi kartı hareketleri, ısı imzaları ararlar. Onları yenmek için bir hayalete dönüşmelisin. Artık telefonunun haritasına veya banka hesabına güvenemezsin. Sadece Anahtar'ın sana fısıldadıklarına ve kendi içgüdülerine güveneceksin. Bundan sonra senin haritan kâğıttan değil, enerjiden yapılmıştır.
Aras, bir an durup dükkânın o huzurlu, bilge atmosferine son kez baktı. Bu küçük sığınak, onun için bir rahim gibiydi. Ama artık yeniden doğma ve o rahimden ayrılma vakti gelmişti. Kapıdan dışarı adımını attığında, artık sadece bir bilim adamı veya bir kaçak değildi. O, kadim bir savaşın modern bir askeriydi. Teknolojik olarak güçlendirilmiş süper ajanlar tarafından avlanan, elinde pirinçten bir anahtar ve zihninde evrenin sırrını taşıyan bir sembolle, mistiklerle dolu eski bir şehre doğru yola çıkan bir gezgin.
Ve oyun, şimdi gerçekten başlıyordu.
İdris'in “oyun şimdi gerçekten başlıyor” sözü Aras'ın zihninde kaldı. O, oyun kelimesinden hoşlanmıyordu. Bir oyun, kuralları ve sınırları belli bir şeydi. Burada ise kuralları yalnızca karşı taraf biliyor gibiydi.
Dükkândan çıkmadan önce İdris ona üç talimat verdi. Birincisi, telefonunu kullanmayacaktı. İkincisi, ana ulaşım merkezlerinden uzak duracaktı. Üçüncüsü, yol boyunca Anahtar'ı yalnızca zorunlu olduğunda aktive edecekti.
- Peki size nasıl ulaşacağım? diye sordu Aras.
- Gerekirse ben sana ulaşırım.
- Bu son derece rahatsız edici bir cümle.
- Biliyorum.
İdris, tezgâhın altından üzerinde hiçbir şey yazmayan küçük bir kart çıkardı. Arka yüzünde yalnızca elle çizilmiş bir çınar yaprağı ve bir saat vardı: 04.40.
- Bu ne?
- Sabah, Fatih'in dışında eski bir benzinliğin arkasında ol. Seni Yusuf alacak.
- Soyadı?
- Yusuf yeter.
Aras kartı çevirdi.
- Araç plakası?
- Gördüğünde anlarsın.
- Bunu söyleyen herkes kötü casus filmi karakteri gibi konuşuyor.
İdris güldü.
- Belki casus filmleri bizden öğrendi.
Geceyi otelde geçirmedi. Eşyalarını topladı, hesabı nakit kapattı ve kalan birkaç saati şehrin farklı yerlerinde yürüyerek harcadı. Takip edilip edilmediğini bilmiyordu. İdris'in öğrettiği basit yöntemi uyguladı: rotanı sebepsiz yere değiştirme; takip eden için anlamlı kalıplar üretme; aynı kişiyi farklı bağlamlarda görmeye çalış.
İki kez aynı gri montlu adamı gördüğünü sandı, ama emin olamadı.
04.40'ta tarif edilen yerde eski, krem renkli bir minibüs bekliyordu. Araç, şehirler arası yolculuk için seçilecek son şey gibi görünüyordu. Ön camın bir köşesinde küçük bir nazar boncuğu, dikiz aynasında solmuş bir tespih asılıydı. Sürücü kapıyı açıp Aras'a baktı.
- Aras Bey?
- Yusuf?
- Buyur.
Bu kadar.
Aras araca bindi. Minibüsün içi temiz ama eskiydi. Arka koltukların altında birkaç ahşap kasa, battaniye ve termos vardı. Yusuf ellilerinin sonlarında, güneşte esmerleşmiş yüzü ve nasırlı elleriyle bir şoförden çok çiftçiye benziyordu.
- Konya'ya mı gidiyoruz? diye sordu Aras.
Yusuf motoru çalıştırdı.
- Allah izin verirse.
- Rotamız?
- Yol.
Aras gözlerini kapattı.
- Siz de mi böyle konuşuyorsunuz?
Yusuf kahkaha attı.
- İdris Bey'e iki gün takılan herkes sorusuna düz cevap bekliyor. Sonra bize kızıyor.
Bu ilk insani tepki Aras'ı rahatlattı.
Minibüs hareket ettiğinde İstanbul henüz uyanmamıştı. Şehrin dışına çıkarken Yusuf ana otoyola girmedi. Küçük bağlantı yolları, sanayi bölgeleri, köy güzergâhları kullandı. Aras bir süre sonra bunun rastgele olmadığını fark etti.
- Kameralardan mı kaçıyoruz?
- Bir kısmından.
- Plaka zaten kayıtlıdır.
- Bu plaka bugün bu araçta değil.
Aras sürücüye baktı.
Yusuf gözünü yoldan ayırmadı.
- Ben eskiden nakliyeciydim. Sınır görmüşlüğümüz var. Bazı şeyler meslekten kalır.
- İdris'le nasıl tanıştınız?
Yusuf uzun süre cevap vermedi. Sonra,
- Bir oğlum vardı, dedi.
Aras hemen pişman oldu.
- Üzgünüm.
- Yıllar önce kötü adamlara bulaştı. Borç, kavga, uyuşturucu... Ben kurtaramadım. Bir gece kayboldu. Polis aradı, biz aradık, yok. İdris Bey çıktı geldi. ‘Oğlun yaşıyor ama eve dönmesi için önce senin onu bağışlaman gerek,’ dedi. Ben de adama deli dedim.
Yusuf hafifçe gülümsedi.
- Üç gün sonra oğlum kapıya geldi.
- İdris bulmuş muydu?
- Bilmem.
- Nasıl bilmezsiniz?
- Çünkü o gün öğrendim ki bazen sonuç, yöntemi bilmekten daha ağır gelir.
Aras bu cevabı kabul etmedi ama tartışmadı.
İstanbul arkalarında küçülürken ilk kez, İdris'in etrafındaki ağın yalnızca mistik figürlerden oluşmadığını anladı. Kamyoncular, esnaf, ev sahipleri, eski borçlar, kişisel sadakatler. Konsorsiyum dijital ve kurumsal bir ağsa, İdris'in ağı görünmezliğini sıradan insanlardan alıyordu.
Üç loplu sarmal Aras'ın zihnine takıldıkça onu bir sembol olmaktan çıkarıp geometri problemine çevirdi. Annesinin çizimlerinde üç lobun merkezleri eşit uzaklıkta değildi; küçük ama sistematik sapmalar vardı. İlk bakışta kötü çizim sanılabilirdi. Zehra'nın elinin ne kadar düzgün olduğunu bilen Aras için bu mümkün değildi.
Koordinatları dijitalleştirdi. Üç merkez arasında kurduğu oranlardan biri yine tanıdık değere yaklaşıyordu. Ancak bu kez tam eşleşme yoktu. Aras modelin parametrelerini zorlayarak 1,381966'yı çıkarabileceğini gördü ve özellikle yapmadı.
- Her yere aynı sayıyı yapıştırırsan sonunda kendine bir din kurarsın, diye mırıldandı.
Bunun yerine sarmalı işlevsel bir diyagram olarak ele aldı. Üç düğüm: fiziksel yapı, enerji/ritim ve gözlemci. Aralarındaki oklar tek yönlü değildi. Her düğüm diğer ikisini etkiliyordu.
Bu, fiziksel bir teori değildi; ama deney tasarlamak için kullanışlı bir şema olabilirdi.
Aras ilk defa annesinin sarmalını kendi notlarında yeniden çizdi.
Üç lobun yanına şu kelimeleri yazdı:
SİSTEM.
TAŞIYICI.
GÖZLEMCİ.
- Madde, enerji, bilinç kadar şiirsel değildi.
Ama Aras'a daha çok yakışıyordu.
Medusa başının yanında yaşadığı vizyonun en belirgin parçası insan figürleri değil, geometrik bir hareketti. Üç ayrı spiral birbirine yaklaşıyor, tam birleşecekleri anda yeniden ayrılıyordu. Aras bunu ilk başta üç loplu sembolle özdeşleştirdi, sonra hatırlamasının kendi beklentisi tarafından değiştirilmiş olabileceğini düşündü.
Bu nedenle otel odasına döner dönmez çizimi belleğinden çıkardı. Çizgilerin kusurlu olmasına izin verdi. Ardından annesinin dosyasını açıp karşılaştırdı.
İki şekil aynı değildi.
Bu onu rahatlattı.
Eğer tamamen aynı olsaydı, bilinçaltı kopyalama ihtimali daha yüksek olurdu. Fakat temel topoloji benziyordu: üç düğüm, sürekli akış, merkezde boş bırakılmış alan.
Merkezin boş olması Aras'ın dikkatini çekti.
Sistem üç şeyin birleştiği bir "dördüncü nesne" üretmiyordu. Merkez, ilişkiden doğan ama kendisi çizilmeyen bir özellikti.
Aras bunu fiziksel sistemlerdeki ortaya çıkan özelliklere benzetti. Sıcaklık tek bir molekülde bulunmazdı; çok sayıda parçacığın ortak davranışından doğardı. Bilinç de benzer bir ortaya çıkış olabilir miydi? Ya da Cihan'ın iddia ettiği gibi daha temel bir alanla rezonans mı kuruyordu?
İki hipotezi de açık tuttu.
Yerebatan ona cevap vermemişti.
Ama soruyu daha iyi hale getirmişti.
Otele döndüğünde Aras’ın ilk yaptığı şey üç loplu sarmalı yeniden çizmek oldu. Bu kez bir sembol olarak değil, bir geometrik model olarak. Üç kolun açısal ayrımını yaklaşık yüz yirmi derece kabul etti, ardından Yerebatan’daki taşın yüzeyinde Anahtar’ın en fazla tepki verdiği üç noktayı hatırlamaya çalıştı.
İlk denemede hiçbir şey çıkmadı.
İkinci denemede, kolların merkezden uzaklaşırken aynı oranda büyümediğini fark etti. Sarmal logaritmik olabilirdi. Bilgisayarını açtı ve birkaç olası eğri çizdi. Bir tanesi, defterindeki şekle rahatsız edici derecede yakındı.
Eğrinin büyüme katsayısını normalize ettiğinde ekranda yine tanıdık sayı belirdi.
1,38 civarı.
Aras sandalyesinde geriye yaslandı.
- Hayır, dedi yüksek sesle. Bu kadar kolay değil.
Kendi beyninin örüntü aradığını biliyordu. Sayıyı artık her yerde görmek, psikolojinin en eski tuzaklarından biriydi. Bu nedenle şekli kapattı, birkaç farklı parametreyi rastgele seçti ve dağılımın ne kadarında aynı oranın kendiliğinden çıkacağını hesapladı.
Çıktı, beklediğinden daha az ikna ediciydi. 1,38 çevresindeki değer tamamen imkânsız değildi. Hatta bazı geometri ailelerinde doğal olarak ortaya çıkabiliyordu.
Aras rahatladı.
Sonra Yerebatan’da kaydettiği Anahtar titreşiminin frekans spektrumunu açtı.
Aynı oran, orada da vardı.
Bu kez mesele tek bir sayı değildi. Aynı matematiksel ilişkinin üç farklı temsil arasında tekrar etmesiydi: CERN’de olay verisi, annesinin taş ölçümleri ve Anahtar’ın tepkisi.
Aras defterine üç satır yazdı:
MADDE - parçacık verisi.
ENERJİ - rezonans spektrumu.
BİLİNÇ - deneyimlenen örüntü.
İdris’in daha önce söylediği “üçlü” açıklama aklına geldi. Onu mistik bir formül olarak reddetmişti. Şimdi aynı fikrin daha soğuk, daha ölçülebilir bir karşılığı olabileceğini düşünüyordu.
Birden başka bir dosyayı açtı: Eridanus yönelimi.
Göksel koordinatları sarmalın merkezine yazdı. Bu hiçbir şeyi kanıtlamıyordu. Yine de annesinin bir saha notunda kullandığı küçük bir çizim gözüne çarptı. Üç sarmal kolunun birinin ucunda basit bir yıldız işareti vardı. Yanında tek kelime:
“Güney.”
Aras, bunun astronomik bir referans mı yoksa arkeolojik yön tarifimi olduğunu bilmiyordu. Fakat ilk kez, Eridanus’un yalnızca CERN’deki başlangıç sahnesine ait olmadığını hissetti.
Fısıltının izi taşta da vardı.
Bu, Aras'a beklemediği kadar mantıklı geldi.
İdris Bey, gözlüğünün üzerinden çizime baktı. Ve Aras, ilk defa yaşlı adamın yüzünde, o sakin bilgelik maskesinin altında farklı bir ifadenin belirdiğini gördü. Bu, bir anlık, derin bir saygı ifadesiydi. Sanki Aras, çok zor bir sınavı geçmiş, beklenmedik bir başarı göstermişti.
- Ah, dedi usulca. Demek eski mührü buldun.
- Nedir bu?
İdris arkasına yaslandı.
- Bu, dedi, sembolü parmağıyla işaret ederek, insanlığın bildiği en eski ve en güçlü denklemdir. Bizim atalarımız ona 'Kozmik Üçlü' adını verdi. Dinlerin teslis inancından çok daha eskidir. Bu, bir inanç değil, bir gözlemdir. Evreni oluşturan üç temel ve ayrılmaz prensibi temsil eder.
Parmağını sarmalın üç lobu üzerinde gezdirdi. "Birincisi, Madde. Gördüğün, dokunduğun, ölçtüğün her şey. Senin bilimin, neredeyse tamamen bu loba odaklanmıştır. İkincisi, Enerji. Maddeyi hareket ettiren, dönüştüren, ona hayat veren o görünmez güç. Ve üçüncüsü, en önemlisi ve en çok ihmal edileni, Bilinç. Maddeyi ve enerjiyi algılayan, onlara anlam yükleyen ve en derin seviyede, onları şekillendiren o gözlemci."
Duraksadı ve Aras'ın gözlerinin içine baktı.
- Bu sarmal, onların birbirinden ayrı olmadığını, sürekli olarak birbirine aktığını gösterir. Bilinç enerjiyi yönlendirir, enerji maddeyi şekillendirir. Madde, bilincin deneyim kazandığı bir oyun alanıdır. İşte bu, evrenin temel dinamiğidir. Dengedir.
- Konsorsiyum, diye devam etti, sesi şimdi daha ciddiydi, bu dengeyi kırmak istiyor. Onlar, bu sarmalı kırmak, üç lobu birbirinden ayırmak ve hiyerarşik bir yapı kurmak istiyorlar. En altta bilinç, köleleştirilmiş ve uyuşturulmuş bir kitle. Ortada, sadece onların kontrolündeki teknolojiyle yönlendirilen enerji. Ve en tepede, her şeye hükmeden madde, yani kendileri. Onların büyük projesi, ilahi denklemi bozup yerine kendi totaliter denklemlerini koymaktır.
- Bunu nasıl yapıyorlar?
- Birçok yolla, dedi İdris. En bariz olanı, bugün gördüğün gibi, teknoloji ve kaba kuvvet. Ama en sinsi ve en etkili silahları farklı. Zihinleri içeriden fethediyorlar. Raflardan birinden, modern bir tıp dergisi çıkardı. Kapağında, renkli beyin taramaları ve "Psikiyatride Yeni Ufuklar" gibi bir başlık vardı.
- İlaçlar, dedi dergiyi tezgâhın üzerine bırakarak. Elbette, bazı ilaçlar gerçekten acıyı dindirir, hayat kurtarır. Ama Konsorsiyum'un kontrolündeki büyük ilaç şirketlerinin ürettiği bazı psikotrop ilaçlar... onların gizli bir amacı daha vardır. Depresyonu, anksiyeteyi tedavi ettiklerini söylerler. Ama aslında yaptıkları, semptomları bastırırken, kişinin o en temel yaşam enerjisini, o 'fısıltı' ile olan bağını zayıflatmaktır. Epifiz bezinin kireçlenmesini hızlandırırlar, beyindeki o ilahi antenin üzerini kimyasal bir katmanla örterler. Duygusal olarak uyuşmuş, manevi olarak kopuk, yönetilmesi daha kolay insanlar yaratırlar. Bir insan, evrenin şarkısını duyamaz hale geldiğinde, ona dinletilen her türlü yalana inanır.
Aras, duydukları karşısında midesinin bulandığını hissetti. Komplo, hayal ettiğinden çok daha büyük ve çok daha derindi. Bu sadece gizli deneyler ve suikastlar değildi. Bu, insan ruhuna karşı yürütülen topyekûn bir savaştı.
- Medusa başı, dedi Aras. O bir mühürdü, değil mi? Bu dengeyi korumak için.
- Aynen öyle, dedi İdris. O taşın olduğu tepe, bu üç lobun, yani maddenin, enerjinin ve bilincin arasındaki perdenin doğal olarak çok ince olduğu bir yerdi. Bir 'nexus' noktası. Atalarımız, o gücü dengelemek ve korumak için Medusa'yı bir kilit olarak kullandılar. Konsorsiyum, binlerce yıldır bu tür noktaları arıyor. Onları kontrol altına alıp kendi barajlarını kurmak için.
- Peki ya bu sembol? Neden taş bana onu gösterdi?
- Çünkü o sembol, sadece bir denklem değil, aynı zamanda bir anahtardır. Bir haritadır, dedi İdris. Sana, bu üçlü prensibin en saf haliyle uygulandığı, en güçlü şekilde tezahür ettiği bir sonraki 'nexus' noktasını gösteriyor. Yaşlı adam, duvardaki büyük, eski bir Anadolu haritasına doğru yürüdü. Parmağı, İç Anadolu'nun kalbindeki bir şehri işaret etti.
- Konya, dedi. Mevlana Celaleddin Rumi'nin şehri.
- Mevlana mı? Ama o bir şair, bir mutasavvıf.
- Sence baban bir nörobilimci, sen ise sadece bir fizikçi misin? diye sordu İdris gülümseyerek. Mevlevilerin yaptığı o 'Sema' ayini, bir dans değildir, Aras Bey. O, senin bulduğun sembolün yaşayan, nefes alan bir uygulamasıdır. Derviş, dönerken fiziksel bedenini (Madde) kullanır. Bu dönüş, muazzam bir kinetik ve ruhsal alan (Enerji) yaratır. Ve bu enerji alanı, onun zihnini susturup, benliğini yok edip, ilahi olanla bir olmasını sağlayan bir bilinç (Bilinç) durumuna yükseltir. Onlar, bu denklemi çözmüşlerdi. Konya, bu yüzden sadece bir şehir değil, bir frekanstır. Ve Mevlana'nın türbesi, o frekansın en güçlü olduğu yerdir.
Aras'ın zihni, parçaları birleştiriyordu. Cern. İstanbul. Konya. Her biri, bilmecenin farklı bir parçasını barındıran, farklı bir nexus noktasıydı.
- Oraya gitmeliyim, dedi Aras.
- Evet, dedi İdris. Ama artık bir öğrenci gibi değil. Artık yüzünü biliyorlar. Seni bekliyor olacaklar. Havaalanları, otogarlar, tren istasyonları... hepsi onlar için birer tuzak. Sessizce çalışma dönemin bitti. Artık hareketli bir hedef olmalısın.
İdris tezgâhın altından eski bir telefon çıkardı ve bir numara tuşladı. Karşı tarafla, Aras'ın anlamadığı, belki de çok eski bir lehçeyle birkaç kelime konuştu. Telefonu kapattığında, Aras'a döndü.
- Bu gece buradan ayrılıyorsun. Seni, Marmara Denizi'nden bir balıkçı teknesiyle karşıya geçirecekler. Oradan, sana Konya'ya kadar eşlik edecek bir 'dost' ile buluşacaksın. Kamyon şoförüdür. Göze batmazsın.
Yaşlı adam, Aras'ın omzuna elini koydu. Gözleri bu kez ciddi ve neredeyse babacan bir ifadeyle bakıyordu.
- Bugün gördüğün avcılar, Konsorsiyum'un tazılarıdır. Acımasızdırlar. Ama en büyük güçleri, teknolojiye olan bağımlılıkları, aynı zamanda en büyük zayıflıklarıdır. Dijital izler, kredi kartı hareketleri, ısı imzaları ararlar. Onları yenmek için bir hayalete dönüşmelisin. Artık telefonunun haritasına veya banka hesabına güvenemezsin. Sadece Anahtar'ın sana fısıldadıklarına ve kendi içgüdülerine güveneceksin. Bundan sonra senin haritan kâğıttan değil, enerjiden yapılmıştır.
Aras, bir an durup dükkânın o huzurlu, bilge atmosferine son kez baktı. Bu küçük sığınak, onun için bir rahim gibiydi. Ama artık yeniden doğma ve o rahimden ayrılma vakti gelmişti. Kapıdan dışarı adımını attığında, artık sadece bir bilim adamı veya bir kaçak değildi. O, kadim bir savaşın modern bir askeriydi. Teknolojik olarak güçlendirilmiş süper ajanlar tarafından avlanan, elinde pirinçten bir anahtar ve zihninde evrenin sırrını taşıyan bir sembolle, mistiklerle dolu eski bir şehre doğru yola çıkan bir gezgin.
Ve oyun, şimdi gerçekten başlıyordu.
İdris'in “oyun şimdi gerçekten başlıyor” sözü Aras'ın zihninde kaldı. O, oyun kelimesinden hoşlanmıyordu. Bir oyun, kuralları ve sınırları belli bir şeydi. Burada ise kuralları yalnızca karşı taraf biliyor gibiydi.
Dükkândan çıkmadan önce İdris ona üç talimat verdi. Birincisi, telefonunu kullanmayacaktı. İkincisi, ana ulaşım merkezlerinden uzak duracaktı. Üçüncüsü, yol boyunca Anahtar'ı yalnızca zorunlu olduğunda aktive edecekti.
- Peki size nasıl ulaşacağım? diye sordu Aras.
- Gerekirse ben sana ulaşırım.
- Bu son derece rahatsız edici bir cümle.
- Biliyorum.
İdris, tezgâhın altından üzerinde hiçbir şey yazmayan küçük bir kart çıkardı. Arka yüzünde yalnızca elle çizilmiş bir çınar yaprağı ve bir saat vardı: 04.40.
- Bu ne?
- Sabah, Fatih'in dışında eski bir benzinliğin arkasında ol. Seni Yusuf alacak.
- Soyadı?
- Yusuf yeter.
Aras kartı çevirdi.
- Araç plakası?
- Gördüğünde anlarsın.
- Bunu söyleyen herkes kötü casus filmi karakteri gibi konuşuyor.
İdris güldü.
- Belki casus filmleri bizden öğrendi.
Geceyi otelde geçirmedi. Eşyalarını topladı, hesabı nakit kapattı ve kalan birkaç saati şehrin farklı yerlerinde yürüyerek harcadı. Takip edilip edilmediğini bilmiyordu. İdris'in öğrettiği basit yöntemi uyguladı: rotanı sebepsiz yere değiştirme; takip eden için anlamlı kalıplar üretme; aynı kişiyi farklı bağlamlarda görmeye çalış.
İki kez aynı gri montlu adamı gördüğünü sandı, ama emin olamadı.
04.40'ta tarif edilen yerde eski, krem renkli bir minibüs bekliyordu. Araç, şehirler arası yolculuk için seçilecek son şey gibi görünüyordu. Ön camın bir köşesinde küçük bir nazar boncuğu, dikiz aynasında solmuş bir tespih asılıydı. Sürücü kapıyı açıp Aras'a baktı.
- Aras Bey?
- Yusuf?
- Buyur.
Bu kadar.
Aras araca bindi. Minibüsün içi temiz ama eskiydi. Arka koltukların altında birkaç ahşap kasa, battaniye ve termos vardı. Yusuf ellilerinin sonlarında, güneşte esmerleşmiş yüzü ve nasırlı elleriyle bir şoförden çok çiftçiye benziyordu.
- Konya'ya mı gidiyoruz? diye sordu Aras.
Yusuf motoru çalıştırdı.
- Allah izin verirse.
- Rotamız?
- Yol.
Aras gözlerini kapattı.
- Siz de mi böyle konuşuyorsunuz?
Yusuf kahkaha attı.
- İdris Bey'e iki gün takılan herkes sorusuna düz cevap bekliyor. Sonra bize kızıyor.
Bu ilk insani tepki Aras'ı rahatlattı.
Minibüs hareket ettiğinde İstanbul henüz uyanmamıştı. Şehrin dışına çıkarken Yusuf ana otoyola girmedi. Küçük bağlantı yolları, sanayi bölgeleri, köy güzergâhları kullandı. Aras bir süre sonra bunun rastgele olmadığını fark etti.
- Kameralardan mı kaçıyoruz?
- Bir kısmından.
- Plaka zaten kayıtlıdır.
- Bu plaka bugün bu araçta değil.
Aras sürücüye baktı.
Yusuf gözünü yoldan ayırmadı.
- Ben eskiden nakliyeciydim. Sınır görmüşlüğümüz var. Bazı şeyler meslekten kalır.
- İdris'le nasıl tanıştınız?
Yusuf uzun süre cevap vermedi. Sonra,
- Bir oğlum vardı, dedi.
Aras hemen pişman oldu.
- Üzgünüm.
- Yıllar önce kötü adamlara bulaştı. Borç, kavga, uyuşturucu... Ben kurtaramadım. Bir gece kayboldu. Polis aradı, biz aradık, yok. İdris Bey çıktı geldi. ‘Oğlun yaşıyor ama eve dönmesi için önce senin onu bağışlaman gerek,’ dedi. Ben de adama deli dedim.
Yusuf hafifçe gülümsedi.
- Üç gün sonra oğlum kapıya geldi.
- İdris bulmuş muydu?
- Bilmem.
- Nasıl bilmezsiniz?
- Çünkü o gün öğrendim ki bazen sonuç, yöntemi bilmekten daha ağır gelir.
Aras bu cevabı kabul etmedi ama tartışmadı.
İstanbul arkalarında küçülürken ilk kez, İdris'in etrafındaki ağın yalnızca mistik figürlerden oluşmadığını anladı. Kamyoncular, esnaf, ev sahipleri, eski borçlar, kişisel sadakatler. Konsorsiyum dijital ve kurumsal bir ağsa, İdris'in ağı görünmezliğini sıradan insanlardan alıyordu.
Üç loplu sarmal Aras'ın zihnine takıldıkça onu bir sembol olmaktan çıkarıp geometri problemine çevirdi. Annesinin çizimlerinde üç lobun merkezleri eşit uzaklıkta değildi; küçük ama sistematik sapmalar vardı. İlk bakışta kötü çizim sanılabilirdi. Zehra'nın elinin ne kadar düzgün olduğunu bilen Aras için bu mümkün değildi.
Koordinatları dijitalleştirdi. Üç merkez arasında kurduğu oranlardan biri yine tanıdık değere yaklaşıyordu. Ancak bu kez tam eşleşme yoktu. Aras modelin parametrelerini zorlayarak 1,381966'yı çıkarabileceğini gördü ve özellikle yapmadı.
- Her yere aynı sayıyı yapıştırırsan sonunda kendine bir din kurarsın, diye mırıldandı.
Bunun yerine sarmalı işlevsel bir diyagram olarak ele aldı. Üç düğüm: fiziksel yapı, enerji/ritim ve gözlemci. Aralarındaki oklar tek yönlü değildi. Her düğüm diğer ikisini etkiliyordu.
Bu, fiziksel bir teori değildi; ama deney tasarlamak için kullanışlı bir şema olabilirdi.
Aras ilk defa annesinin sarmalını kendi notlarında yeniden çizdi.
Üç lobun yanına şu kelimeleri yazdı:
SİSTEM.
TAŞIYICI.
GÖZLEMCİ.
- Madde, enerji, bilinç kadar şiirsel değildi.
Ama Aras'a daha çok yakışıyordu.
Medusa başının yanında yaşadığı vizyonun en belirgin parçası insan figürleri değil, geometrik bir hareketti. Üç ayrı spiral birbirine yaklaşıyor, tam birleşecekleri anda yeniden ayrılıyordu. Aras bunu ilk başta üç loplu sembolle özdeşleştirdi, sonra hatırlamasının kendi beklentisi tarafından değiştirilmiş olabileceğini düşündü.
Bu nedenle otel odasına döner dönmez çizimi belleğinden çıkardı. Çizgilerin kusurlu olmasına izin verdi. Ardından annesinin dosyasını açıp karşılaştırdı.
İki şekil aynı değildi.
Bu onu rahatlattı.
Eğer tamamen aynı olsaydı, bilinçaltı kopyalama ihtimali daha yüksek olurdu. Fakat temel topoloji benziyordu: üç düğüm, sürekli akış, merkezde boş bırakılmış alan.
Merkezin boş olması Aras'ın dikkatini çekti.
Sistem üç şeyin birleştiği bir "dördüncü nesne" üretmiyordu. Merkez, ilişkiden doğan ama kendisi çizilmeyen bir özellikti.
Aras bunu fiziksel sistemlerdeki ortaya çıkan özelliklere benzetti. Sıcaklık tek bir molekülde bulunmazdı; çok sayıda parçacığın ortak davranışından doğardı. Bilinç de benzer bir ortaya çıkış olabilir miydi? Ya da Cihan'ın iddia ettiği gibi daha temel bir alanla rezonans mı kuruyordu?
İki hipotezi de açık tuttu.
Yerebatan ona cevap vermemişti.
Ama soruyu daha iyi hale getirmişti.
Otele döndüğünde Aras’ın ilk yaptığı şey üç loplu sarmalı yeniden çizmek oldu. Bu kez bir sembol olarak değil, bir geometrik model olarak. Üç kolun açısal ayrımını yaklaşık yüz yirmi derece kabul etti, ardından Yerebatan’daki taşın yüzeyinde Anahtar’ın en fazla tepki verdiği üç noktayı hatırlamaya çalıştı.
İlk denemede hiçbir şey çıkmadı.
İkinci denemede, kolların merkezden uzaklaşırken aynı oranda büyümediğini fark etti. Sarmal logaritmik olabilirdi. Bilgisayarını açtı ve birkaç olası eğri çizdi. Bir tanesi, defterindeki şekle rahatsız edici derecede yakındı.
Eğrinin büyüme katsayısını normalize ettiğinde ekranda yine tanıdık sayı belirdi.
1,38 civarı.
Aras sandalyesinde geriye yaslandı.
- Hayır, dedi yüksek sesle. Bu kadar kolay değil.
Kendi beyninin örüntü aradığını biliyordu. Sayıyı artık her yerde görmek, psikolojinin en eski tuzaklarından biriydi. Bu nedenle şekli kapattı, birkaç farklı parametreyi rastgele seçti ve dağılımın ne kadarında aynı oranın kendiliğinden çıkacağını hesapladı.
Çıktı, beklediğinden daha az ikna ediciydi. 1,38 çevresindeki değer tamamen imkânsız değildi. Hatta bazı geometri ailelerinde doğal olarak ortaya çıkabiliyordu.
Aras rahatladı.
Sonra Yerebatan’da kaydettiği Anahtar titreşiminin frekans spektrumunu açtı.
Aynı oran, orada da vardı.
Bu kez mesele tek bir sayı değildi. Aynı matematiksel ilişkinin üç farklı temsil arasında tekrar etmesiydi: CERN’de olay verisi, annesinin taş ölçümleri ve Anahtar’ın tepkisi.
Aras defterine üç satır yazdı:
MADDE - parçacık verisi.
ENERJİ - rezonans spektrumu.
BİLİNÇ - deneyimlenen örüntü.
İdris’in daha önce söylediği “üçlü” açıklama aklına geldi. Onu mistik bir formül olarak reddetmişti. Şimdi aynı fikrin daha soğuk, daha ölçülebilir bir karşılığı olabileceğini düşünüyordu.
Birden başka bir dosyayı açtı: Eridanus yönelimi.
Göksel koordinatları sarmalın merkezine yazdı. Bu hiçbir şeyi kanıtlamıyordu. Yine de annesinin bir saha notunda kullandığı küçük bir çizim gözüne çarptı. Üç sarmal kolunun birinin ucunda basit bir yıldız işareti vardı. Yanında tek kelime:
“Güney.”
Aras, bunun astronomik bir referans mı yoksa arkeolojik yön tarifimi olduğunu bilmiyordu. Fakat ilk kez, Eridanus’un yalnızca CERN’deki başlangıç sahnesine ait olmadığını hissetti.
Fısıltının izi taşta da vardı.
Bu, Aras'a beklemediği kadar mantıklı geldi.
