Bir türlü beceremiyorum. Olmuyor, yakışmıyor üzerime. Bazen düşünüyorum; gecelerin sessizliğiyle birlikte bir sonuca varamıyorum. Belki de sonuca varmamam gerekiyor, akışına mı bırakmak gerekiyor? Emin olun, hiçbirisini bilmiyorum.
Bu zorlanma durumu, uzun zamandır yakama yapışmış ve sürekli benden hesap soruyor. İstediğim her şeye sahipken, belki de insanların imrendiği hayatı yaşarken fark ettiğim tek bir nokta oluyor sürekli: yalnız olmam. Bu, çevremdeki insan sayısının az olmasıyla alakalı değil. Hayır!
Bir yemek masası var, etrafında insanlar var, inkâr etmiyorum ama yalnız hissediyorum. İşte tam olarak da sorun bu: Bu hayat yalnız çekilmiyor. Ben de her öğün, yemeğimi yalnız yiyorum.
Bu zorlanma durumu, uzun zamandır yakama yapışmış ve sürekli benden hesap soruyor. İstediğim her şeye sahipken, belki de insanların imrendiği hayatı yaşarken fark ettiğim tek bir nokta oluyor sürekli: yalnız olmam. Bu, çevremdeki insan sayısının az olmasıyla alakalı değil. Hayır!
Bir yemek masası var, etrafında insanlar var, inkâr etmiyorum ama yalnız hissediyorum. İşte tam olarak da sorun bu: Bu hayat yalnız çekilmiyor. Ben de her öğün, yemeğimi yalnız yiyorum.
