sevgili musa

nasıl oluyor anlamadığım eylem.
bilgisayarımı, kahvemi ve kendimi alıp masanın başına geçiyorum. gel vakit git zaman bir bakıyorum masanın diğer ucuna varmışım.
aslında olduğum yerden çok da bir yere gitmemişim ama bir masa boyu mesafe kat edilmiş sonuç olarak. hiçbir şeye yaramayan bir ilerleme süreci...
süreç demişken, fark edilmeyen küçük ilerlemeler de insanı motive etmeli mi? bence gerek yok. ama bana kaldıysa zaten. hatta biraz da z kuşağı gibi "zaten ablaaaa biliyorsun herhaldeğ"
bir yandan da hazır masayı daktilolaştırmışken keşke daksille hata düzeltme payım olsa da kendimi düzenlesem diyeceğim ama göze çok puslu bakış gibi geliyor. sesimi duysaydınız kulağa depresif geliyor derdim ve ağladığında sesini duymuyoruz mısralarında orhan veli bey. yani bana geçmiyor o duygu en azından. ama sana da bir şey demek istemiyorum sonuçta benzer bir şekilde ölebiliriz. 2026'da hala nasıl kurum ve kuruluşlar sebebiyle ölüm korkusu olabilir insanın? ölüm korkusu da değil gerçi. aynı sebeple ölebilme ihtimalinin getirdiği şaşkınlık ve doğuş'un röportajındaki gibi küfretme isteği.
neyse gidip cips yiyerek antakyalı mınnına arapça şarkılar spotify müzik listesini dinleyeyim.

"çöpe takarım, lazım olur" diye diye fark etmeden yapılan eylem.
hangi koşullar bir insanı marketten aldığı üç parça sebzeyi taşımak için eve getirdiği poşeti, kendisinden sonraki nesillere aktarılacak bir kaynak olarak görmeye iter?
taam taam biraz abartı oldu ama bu plastik poşetlerin ücretli olmasının da insanı yıldırmaması bir garip. *

gölgesinde huzur bulunur, duruşunda heybet vardır.
rabbim güzel deltoid kasları olanlara zeval getirmesin. olmayanlara da getirmesin tabi. neticede dinin direği iman, devletin direği hukuk, göz zevkinin direklerinden biri de iki adet geniş omuzdur.
he bende var mı? yok.